Saturday, September 29, 2007

4 xρόνια χωρίς εσένα

Ακόμα κι αν φύγεις
για το γύρο του κόσμου
θα' σαι πάντα δικός μου
θα είμαστε πάντα μαζί
Και δε θα μου λείπεις
γιατί θα 'ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ' ακολουθεί

Τα ήσυχα βράδια
η Αθήνα θ' ανάβει
σαν μεγάλο καράβι
που θα 'σαι μέσα κι εσύ

Και δε θα σου λείπω
γιατί θα 'ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ' ακολουθεί

Τα ήσυχα βράδια
θα περνάει φωτισμένο
της ζωής μου το τρένο
που θα 'σαι μέσα κι εσύ

Και δε θα σου λείπω
γιατί θα 'ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ' ακολουθεί

1 comment:

Ftanei_Pia said...

Γλυκειά μου Μπονούλα,
Είναι ανεκτίμητος και ανυπολόγιστος ο πλούτος ευαισθησίας, τρυφερότητας , ανθρωπιάς, που εκπέμπεις και δεν φαντάζεσαι με πόσο βάλσαμο απαλύνεις τον πόνο που σκεπάζει τις καρδιές όλων μας. Κράτα γερά! Με την ευχή μου, να είσαι πάντα καλά για να ακτινοβολάς απλόχερα γύρω σου την αγάπη, τη χαρά & την παρηγοριά.
Και μη ανησυχείς, μήπως την σπαταλάς άσκοπα.
Όσα και αν χαρίζεις, νάσαι βέβαιη, πως πάντα σαν "μπούμεραγκ" θα σου γυρίζη πίσω, και μάλιστα πολλαπλάσια.