Άνθρωπε,
Είναι καιρός που σε ψάχνω να σε βρω να σου απευθύνω ερωτήματα που τριγυρνούν μέρα νύχτα πια στο μυαλό μου… μα δεν σε βρίσκω πουθενά…
Ποιος σου ‘δωσε το δικαίωμα να θεωρείς τον εαυτό σου ανώτερο από όλα τα όντα στη γη? Ανώτερο απ ’τα ζώα; Απ ’τα δέντρα; Απ’ τα πουλιά, απ’ τα ψάρια, απ’ τα φυτά; Απ ’τη μητέρα φύση; Ξέχασες ότι είμαστε όλοι παιδιά της; Πόσο πια τυφλώθηκες; Κ τυφλώθηκες τόσο που άρχισες να θεωρείς τον εαυτό σου ανώτερο κ από άλλους ανθρώπους βάζοντας κριτήρια που ΕΣΥ έθεσες: γραμμές που τις ονόμασες σύνορα, πιστεύω που εσύ τα ονόμασες θρησκείες, χρώματα που εσύ τα ονόμασες φυλές…
Και είναι τέτοιο το θράσος σου που έφτασες σε σημείο να εξαφανίσεις είδη απ’ τον πλανήτη στον οποίο φιλοξενείσαι κ που η φιλοξενία αυτή σου δόθηκε απλόχερα, με ομορφιά, με ποικιλία, με νερό, με θάλασσα, με δάση, με καταρράχτες, με ηλιοβασιλέματα, με πανσέληνο, με ουράνια τόξα, με ομορφιά κ ποιότητα, με ποικιλία, με αγνότητα… Και δεν σεβάστηκες τίποτα, εσύ ο νοήμων, ο άνθρωπος με το μυαλό, τη συνείδηση, τη βούληση, τον πολιτισμό, την ψυχή…
Για φαντάσου σε τι βαθμό έφτασες… άρχισες να καταστρέφεις κ το περιβάλλον στο οποίο ζεις, αδιαφορώντας για τα πάντα. Για τα παιδιά σου, για τη φύση, για τα όντα αυτού του πλανήτη που ποτέ δεν σε έβλαψαν, αντίθετα σου πρόσφεραν ό,τι είχαν μα εσύ ο αχάριστος, ο απολίτιστος, ο άμυαλος, ο απάνθρωπος αντί για ευχαριστώ, αντί για σεβασμό, τα καταστρέφεις όλα… στο όνομα ενός χαρτιού κ ενός μετάλλου που εσύ ονόμασες χρήμα κ αποδείχθηκες τελικά τόσο ανόητος, τόσο ασυνείδητος που άφησες αυτά που εσύ έφτιαξες ΕΣΥ να σε κυριεύσουν, να σε καταστρέψουν, να σε αλλοιώσουν τόσο ώστε να χάσεις κάθε ίχνος ανθρωπιάς, σεβασμού, αξιοπρέπειας, ηθικής, ψυχής…
Σε ψάχνω καιρό να σε βρω, κ είμαι πια σίγουρη πως δεν θα σε βρω… Μα ακόμα κ αν κάπου σε βρω κ σε αναγνωρίσω, τώρα πια δεν πρόκειται να σου απευθύνω καμία ερώτηση, μονάχα με λύπηση βαθιά θα σε κοιτάξω.
Κ’ τελικά αν κάποιο είδος έχει εξαφανιστεί προ πολλού είναι ο άνθρωπος… κ ίσως είναι καιρός να του αφαιρεθεί κ το όνομα του κι από «άνθρωπος», να ονομάζεται απάνθρωπος …. ως ένα καινούριο είδος, ίσως κ το τελευταίο μια κ αυτό είναι που οδηγεί πλέον τον κόσμο στον αφανισμό κ την καταστροφή, χειρότερος κ από έναν κομήτη που κάποτε έπεσε στη Γη, χειρότερος κ απ’ τους τυφώνες κ τους σεισμούς, χειρότερος από κάθε φυσική καταστροφή…
Με λύπη κ’ απογοήτευση βαθιά προς όποιον θεωρεί εαυτόν άνθρωπο κ αδιαφορεί, συνεχίζει να ζει εις βάρος των άλλων κ’ ανέχεται τα όσα ζούμε κ βιώνουμε…..
Υ.Γ. κ δεν αναρωτιέμαι πια σε ποιόν θεό να πιστέψω, αλλά ποιος θεός θα πίστευε σε μας….
