το κείμενο που ακολουθεί το έγραψε η Εφη:

Σάββατο, 25 Αυγούστου 2007

«Ο πρώτος ένοχος, ο πρώτος δολοφόνος μέσα στην έρημο τώρα θα γυρίζει μόνος, ρωτάει τον άνεμο, ρωτάει τον αέρα, γιατί σκοτείνιασε τι απέγινε η μέρα..»

«Και αντί να ψάχνω το κουκί και το ρεβύθι στο τέλμα αυτό που βυθιζόμαστε φτιάχνω μαζί σας το δικό μας παραμύθι γιατί χανόμαστε..»

Είμαι 26 χρονών, εκπαιδευτικός, πολίτης μιας χώρας που τις τελευταίες μέρες έχει γίνει μία απέραντη στάχτη, το Υπουργείο Υγείας εξέδωσε οδηγίες να αναπνέουμε όσο μπορούμε από την μύτη και όχι από το στόμα, άτομα με χρόνιες παθήσεις όπως και εγώ (άσθμα) να αποφεύγουμε τις μετακινήσεις μας, να πίνουμε πολλά υγρά... στις φλόγες παραδόθηκε ο Κρόνιος Λόφος ενώ ο το Υπουργείο Πολιτισμού μας διαβεβαιώνει ότι ο αρχαιολογικός χώρος έμεινε ανέπαφος από την καταστροφή..

Καίγεται η ιστορία μας πριν μας την διδάξουνε και πριν την διδάξουμε στην νέα γενιά, κάηκε ο εθνικός μας δρυμός μας στην Πάρνηθα πριν προλάβουμε να πάμε βόλτα τα παιδιά μας, πεθαίνουμε πριν προλάβουμε να ζήσουμε λαμβάνοντας οδηγίες από το Υπουργείο Υγείας πώς να αναπνέουμε, όχι όμως και το που θα αναπνέουμε τελικά..

Δεν ξέρω πώς να χαρακτηρίσω αυτή την κατάσταση που ζει η Ελλάδα αυτή τη στιγμή, έχουνε ακουστεί και ειπωθεί πάρα πολλά και το μυαλό μου έχει γεμίσει, το στομάχι μου πονάει, όμως έχω την «τύχη» και αναπνέω ακόμα.. αναπνέω τις στάχτες των 63 ψυχών που χαθήκανε και του δασικού πλούτου της ίδιας μου της χώρας…

Ένα τεράστιο ΓΙΑΤΙ μόνο μου έρχεται στο μυαλό που θα μείνει αναπάντητο και θα φωλιάσει στην ψυχή μου γιατί ακόμα έχω και ψυχή και όνειρα..

«Βαδίζω με μάτια κλειστά …. ονειρεύομαι, μην με αγγίζεις μην με ξυπνάς την αλήθεια σας πια δεν την δέχομαι…Δεν ανοίγω τα μάτια μου καν, διασχίζω τον κόσμο και φλέγομαι αν με αγαπάς μην μιλάς, άλλα ψέματα δεν τα ανέχομαι…»

Από το διάγγελμα του πρωθυπουργού της Ελλάδας:

«Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αφαιρεί τις ανθρώπινες ζωές.. κανείς δεν έχει το δικαίωμα να δηλητηριάζει τις ψυχές των άλλων…Θα βρούμε τους ενόχους και θα τους τιμωρήσουμε…»

Kανείς κε πρωθυπουργέ δεν έχει αυτό το δικαίωμα, μονάχα εσείς έχετε αυτό το δικαίωμα και το ασκείτε με επιτυχία.. εμείς είμαστε απλά πολίτες με υποχρεώσεις, τα δικαιώματα μας για ζωή τα χειρίζεστε εσείς για εμάς.. μας έχετε δώσει ταυτότητα χωρίς οντότητα…

63 οι νεκροί…

Τα Μ.Μ.Ε. μιλάνε για μία καταστροφή που δεν την χωράει ο ανθρώπινος νους.. πόσο νους άραγε σας έχει μείνει και πόσο ανθρώπινος είναι αυτός ο νους….η αποτίμηση των 63 νεκρών ανθρώπων δείχνει πως έχετε ξεπεράσει τον ανθρώπινο νου και μιλάτε για εθνικό πένθος όπως το χαρακτηρίσατε.. το ίδιο το έθνος έκαψε το έθνος του.. και τελικά ποιος πενθεί αυτό το έθνος… υπάρχει τελικά έθνος..

63 ψυχές που χάθηκαν, 63 άνθρωποι, πολίτες μιας χώρας αναπτυγμένης με πολίτευμα την δημοκρατία, με 300 βουλευτές στην Βουλή που έχει αφεθεί στο έλεος του Θεού, ποια η διαφορά μιας χώρας υποανάπνυκτης χωρίς Κοινοβούλιο, χωρίς πολίτευμα…

Αμέτρητες οι ευθύνες, αμέτρητα τα λάθη, μετρημένοι όμως οι βουλευτές και ένας ο πρωθυπουργός αυτής της χώρας…που δεν του έχει μείνει έστω ελάχιστη ανθρωπιά, είναι τόσο άτρωτος και νιώθει τόσο παντοδύναμος που βγαίνει και λέει πως θα βρούμε τους ένοχους και θα τους τιμωρήσουμε…

Οι ένοχοι ποτέ δεν θα βρεθούνε και ποτέ δεν θα τιμωρηθούνε όπως δεν τιμωρήθηκαν οι ένοχοι στο Ρικομέξ, οι ένοχοι στο Σάμινα, στο δυστύχημα στα Τέμπη.. γιατί εάν ήθελε η κυβέρνηση να βρεθούνε δεν θα χρειαζότανε να θρηνούμε 63 (μέχρι στιγμής) συνανθρώπους μας… μόνο που η κυβέρνηση δεν θρηνεί, η κυβέρνηση συνεχίζει το έργο της με τους δικούς της απώτερους στόχους… που ο δικός μου ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΝΟΥΣ δεν μπορεί να τους συλλάβει..

Εκεί είναι και η τεράστια διαφορά ότι ο δικός μου νους είναι ανθρώπινος, ο δικός τους πάλι νους έχει ξεφύγει χρόνια από τα όρια της ανθρώπινης φύσης.. το σώμα τους μονάχα θυμίζει ανθρώπινη φύση…το μυαλό τους έχει μπει σε άλλα όρια, στα όρια της παντοδυναμίας..

Ξέρω πια ότι όσο και να θέλει αυτή τη φορά η κυβέρνηση και το όλο σύστημα των συμφερόντων να επέμβει στην μνήμη μας και σε κάποιο χρονικό διάστημα που εκείνη θα ορίσει να μας την μηδενίσει πάλι δεν θα το πετύχει.. και όχι γιατί αλλάξαμε νοοτροπία μέσα σε 5 μέρες, όχι ότι ξαφνικά όλοι μάθαμε να αγαπάμε την πατρίδα μας και να νοιαζόμαστε για τον συνάνθρωπο μας αλλά γιατί τώρα πια νιώσαμε με όλες μας τις αισθήσεις, ότι αυτή η πανέμορφη και πολιτισμένη χώρα δεν θα είναι πια ποτέ όπως πριν… και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα πια, πάντα για να εκτιμήσεις την αξία κάποιου πρέπει να τον χάσεις..

Ετσι και στην δική μας περίπτωση, όλα θα μας θυμίζουνε τι είχαμε και τι χάσαμε.. κάθε λεπτό, κάθε ώρα, κάθε μέρα..